Met dank aan Joop Hazeleger die een aantal wijnen doneerde die misschien wel eens te oud konden zijn, hebben we weer een fantastische proeverij gehad. De proeverij werd begonnen en afgesloten met enkele Italianen uit eigen kelder.

De wijnen

  • Cava Rosado (Boneval)
  • Marzemino (Castel Firmian)
  • Teraldego Rotaliano (Castel Firmian)
  • Lagrein (Castel Firmian)

(Rhône)

  • 1979 Chateauneuf du Pape (Nazarin de Berghese)
  • 2000 Vignobles de Sablons (Rhone Villages)

(Pinot Noir)

  • 2013 Bourgogne Grand Ordinaire
  • 2013 Pinot Noir (Luxembourg) (Caves Muller et Fills)
  • 2014 Spätburgunder Classic (Rheinhessen)(Brüssel)
  • 2015 Spätburgunder (Hammer Sommer)

(Bordeaux)

  • 1983 Chateau des Tonnelles (Fronsac)
  • 1997 Chateau Paveil de Luze (Margaux)
  • 2000 Chateau la Chapelle Lescours (Saint Emilion Grand Crus)

(Italië)

  • 1997 Planeta Cabernet Sauvignon (Sicilia)
  • 1994 Barolo (Renato Ratti)
  • 1993 Brunello di Montalcino (Frescobaldi)

(Bordeaux zoet)

  • 2003 Château les Amoucats (Sainte croix du Mont)

(Italië zoet)

  • Passito Bianco Veneto (Zeni)

Conclusie

De Chateauneuf-du-pape waar we mee begonnen vonden sommige proevers nog ‘goed te doen’ terwijl anderen hem ronduit smerig vonden.

De Rhône wijn die erna kwam trof het zelfde lot. Sommige vonden hem goed te drinken en anderen ronduit smerig. Het bijzondere was wel dat de proevers die de ‘Pape’ goed vonden de Rhône smerig vonden en andersom. Zo is weer eens goed bewezen hoe smaken echt van persoon tot persoon kunnen verschillen.

De Grand Ordinair Bourgogne was nog prima te drinken hoewel het wijntechnisch gezien bocht, ehhh, niet zo’n hele goede wijn is.

De Pinot Noir uit Luxemburg had zijn top al lang geleden gehad en dat gold ook voor de Spätburgunder van Hammer Sommer. Dat leek wel een zoete ranja geworden.

De Spätburgunder van wijnhuis Brüssel was een topper. Mooi uitgerijpt en lekker op zijn hoogtepunt. Mooi zoet en zuur in balans, kortom, een moment van genieten.

Alle drie de Bordeaux waren nog prima wijnen waarbij de Margaux gewoon ronduit lekker was, met als janttekening dat hij wel een beetje dun aan het worden was.

De Planeta uit 1997 was kapot en ook de Barolo had beter eerder opgedronken kunnen worden.

De Brunello was daarentegen weer een lekker glas wijn, over zijn top heen maar nog goed drinkbaar.

De zoete Château les Amoucats was nog steeds zoet, sommige vonden hem lekker, anderen misten toch wat zuur.

De Zeni waar we mee afsloten was een hele mooie afsluiter, mooi zoet en nog lang niet op het einde van zijn leven. Kortom, een leerzame proeverij van uitersten.

Oude wijnen proeverij